Sztuki walki a sporty walki

Choć wiele osób uważa, że pojęcia: „sztuki walki” i „sporty walki” są właściwie te same, to jest to błędne stwierdzenie. Podstawą nauki wszelkich sztuk walki jest trening, który zazwyczaj uczy umiejętności samokontroli wybuchów agresji, samoobrony, poprawia wydolność organizmu oraz redukuje poziom strachu.

Główną cechą rozgraniczającą obydwie kategorie jest cel trenowania danego rodzaju walki. Teoretycznym priorytetem w sztukach walki jest rozwój osobowościowo-duchowy.

Z kolei sporty walki kładą nacisk na element rywalizacji sportowej. Niektóre sztuki walki zostały przystosowane do celów rywalizacji sportowej i są uznawane również za sporty walki (np.

judo czy taekwondo). Ogólnie rzecz biorąc sportami walki można określać te dyscypliny, które mogą być uprawiane zawodowo, gdzie głównym aspektem jest rywalizacja.

Osoba, która dąży jedynie do samodoskonalenia siebie i samodyscypliny ogranicza się jedynie do aspektów sztuk walki. Szereg sportów walki znalazło się również wśród dyscyplin nowożytnych letnich igrzysk olimpijskich.

Zawody w zapasach i szermierce obecne są w programie olimpijskim od pierwszych igrzysk w Atenach w 1896 roku.